PROGRAM BECCARIA  

Europa jest doskonałym miejscem do prowadzenia wszelkiej aktywności badawczej w obszarze działań związanych z zapobieganiem przestępczości. Wiele podmiotów buduje teorie, ocenia istniejącą wiedzę, wykorzystuje doświadczenia praktyków i teoretyków oraz zarządza informacjami w celu wzbogacenia jeszcze niezbyt wysokiej wiedzy o niektórych sferach prewencji kryminalnej, np. kryteriach jakościowych dotyczących planowania, realizacji i oceny projektów.

Jedną z wielu inicjatyw jest opracowanie i prowadzenie działań zawierających się w programie Beccaria. Program prowadzony jest przez Krajową Radę Prewencji Kryminalnej usytuowaną w Ministerstwie Sprawiedliwości Dolnej Saksonii/Niemcy przy współpracy z podmiotami z Belgii, Danii, Estonii, Francji, Czech, Wielkiej Brytanii, Włoch, Słowenii. W ramach programu realizowane są trzy projekty następujące po sobie:

1. Zarządzanie jakością w prewencji kryminalnej – realizowany wspólnie z pięcioma partnerami z państw europejskich w latach 2003 – 2005.

2. Podstawowe i uzupełniające szkolenia na potrzeby prewencji kryminalnej – w realizację którego zaangażowanych było osiem podmiotów z państw UE w latach 2005 – 2007.

3. Przekazywanie wiedzy w obszarze prewencji kryminalnej – podjęty przez dziesięć państw, w tym przez Polskę na lata 2008 – 2011.

Dwa pierwsze projekty programu Beccaria finansowane były ze środków programu AGIS, natomiast ostatni z programu „Zapobieganie i zwalczanie przestępczości”.

Nazwa programu pochodzi od nazwiska włoskiego prawnika, filozofa, przedstawiciela humanizmu prawniczego, ojca zasady legalizmu Cesare Beccaria. Włoski myśliciel oświeceniowy, autor dzieła „O przestępstwach i karach” pochodził z arystokratycznej rodziny i żył w latach 1738 – 1794. Studiował prawo, doktoryzował się z prawa kanonicznego i rzymskiego, a jego zainteresowania obejmowały matematykę, fizykę i ekonomię. Dążąc do ograniczenia dowolności karania oraz wyeliminowania nadużyć wymiaru sprawiedliwości, żądał reformy prawa karnego, w którym miały znaleźć się ścisłe określenia czynu przestępczego i kar przypisanych poszczególnym przewinieniom. Sprzeciwiał się paleniu na stosie rzekomych czarownic i był orędownikiem pozyskiwania przestępców dla społeczeństwa, a nie stosowania odwetu za popełnione czyny, nakładania kar adekwatnych do przewinień, a także stosowania prewencji. Jego słowa „It is better to prevent crime rather than to punish it” stały się mottem programu.  



I. PROJEKT – ZARZĄDZANIE JAKOŚCIĄ W PREWENCJI KRYMINALNEJ

Projekt został rozpoczęty w 2003 r. i jego realizacja trwała dwa lata. W ogólnych założeniach projekt miał zwiększyć świadomość w bardzo ważnym aspekcie, jakim jest jakość podejmowanych przedsięwzięć w zapobieganiu przestępczości. Następnie zmodyfikowanie i poprawienie praktycznych działań, opracowanie standardów dla zapewnienia jakości projektów oraz propagowanie i organizowanie szkoleń.

Opracowane w ramach projektu standardy dają podstawę do prowadzenia kolejnych badań oraz prowadzenia dyskusji nad polepszaniem jakości działań prewencyjnych. Zawarte w standardach zalecenia i wskazówki należy wykorzystywać do planowania, realizacji i oceny projektów (programów) w obszarze prewencji kryminalnej.

Zalecenia dotyczą następujących przedsięwzięć:
a/ opis problemu,
b/ analiza warunków powstawania problemu,
c/ ustalenie celów prewencyjnych, projektu i grup docelowych,
d/ ustalenie środków stosowanych dla osiągnięcia celów,
e/ koncepcja i realizacja projektu,
f/ kontrola realizacji projektu i osiągniętych celów (ewaluacja),
g/ wnioski końcowe i dokumentacja.

Autorzy projektu zalecają, aby uwzględniać i wykonywać wszystkie wyszczególnione punkty krok po kroku, bowiem standardy tworzą całościowy program dla zapewnienia jakości. Wybiórcze lub dowolne stosowanie punktów będzie podważało i kwestionowało poziom jakości całego programu.



STANDARDY BECCARIA

A. Opis problemu

1. Istniejący problem należy dobrze rozpoznać i dokładnie opisać zwracając uwagę na:
• wskazanie na czym problem polega, jakie przybiera formy, jakie rodzaje przestępczości generują problemy,
• dokładne określenie obszaru objętego problemem oraz wskazanie jego stopnia,
• grupę docelową, której problem ten bezpośrednio lub pośrednio dotyczy, opis grupy np. według wieku, płci, cech społecznych, pochodzenia,
• bezpośrednie i pośrednie następstwa tego problemu,
• czas trwania problemu, jak długo istnieje i czy się zmienia, jakie zmiany zaszły w ostatnim czasie, czy nasiliły się i jakie były przyczyny,
• doświadczenia innych, którzy pracowali nad rozwiązaniem takiego problemu, kto obecnie nad nim pracuje lub kto w przyszłości powinien nad nim pracować (np. pomoc społeczna, nauczyciele, policja, prokuratura). Należy również wskazać środki, które zostały wybrane dla rozwiązania problemu oraz przypuszczalne sukcesy bądź niepowodzenia, które można zdiagnozować.

2. Należy wskazać podmiot, który zainicjował przedsięwzięcie względnie jaka jest przyczyna rozpoczęcia tego projektu (np. skargi obywateli).

3. Ważne jest przedstawienie uzasadnienia potrzeby podjęcia działań dla rozwiązania danego problemu.

B. Analiza warunków powstawania problemu

1. Podczas określania przyczyn stwierdzonego problemu należy skorzystać z właściwych wyników badań naukowych/teoretycznych i zestawić je z wynikami rozpoznania empirycznego.

2. Na wielkość występowania problemu mają wpływ czynniki ryzyka oraz czynniki ochronne , które zostały rozważone i określone.


C. Ustalanie celów prewencyjnych, projektu i grup docelowych

1. Zajmując się wytyczaniem celów, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy celami prewencyjnymi a celami projektu. Należy dążyć, aby zawsze były one precyzyjnie wyznaczone.

2. Cele prewencyjne, które mogą być również określane jako nadrzędne, globalne lub ogólne. Są one zawsze skierowane na rzeczywistą intencję prewencyjną projektu, która dotyczy powstrzymania przestępczości (zapobiegania i/lub zmniejszenia liczby czynów karalnych) lub na zwiększeniu poczucia bezpieczeństwa, a także zmniejszenia strachu przed przestępczością). Na przykład celem prewencyjnym projektu może być redukcja przestępstw związanych z uszkodzeniem ciała wśród młodzieży na obszarze szkolnym w mieście X o 35%.

3. Natomiast celami projektowymi nazywamy te dążenia, do których bezpośrednio zmierzają zadania projektu. W projekcie, którego celem prewencyjnym jest redukcja przestępstw związanych z uszkodzeniem ciała wśród młodzieży na obszarze szkolnym, celami projektowymi mogą być: poprawa ogólnego klimatu w szkole, wzmocnienie kompetencji społecznych młodocianych, szczególnie przy rozstrzyganiu konfliktów, wzmożenie kontroli socjalnej na obszarze szkolnym.

4. Należy dbać, aby cele projektowe były powiązane z celami prewencyjnymi. Jasne powinno być, że dzięki realizacji jednego z celów projektowych, dąży się do osiągnięcia celu prewencyjnego. Tak więc, realizując na przykład cele projektowe „poprawa ogólnego klimatu w szkole”, „wzmocnienie kompetencji społecznych młodocianych szczególnie przy rozstrzyganiu konfliktów” i „wzmożenie kontroli socjalnej na obszarze szkolnym” realizowany jest cel prewencyjny „redukcja przestępstw związanych z uszkodzeniem ciała wśród młodocianych na obszarze szkolnym”.

• Cele prewencyjne wynikają z opisu problemu, są ściśle sformułowane, mierzalne i opisują sytuację pożądaną.

• Przypisanie grupy docelowej do właściwych celów prewencyjnych.

• Określenie wskaźników do sprawdzenia, czy i w jakim zakresie cele prewencyjne są osiągane.

• Przy wyborze strategii lub założeń prewencyjnych należy kierować się możliwościami ich osiągnięcia poprzez cele prewencyjne. Opracowywanie strategii lub założeń prewencyjnych powinno być logicznie uzasadnione, posiadając wsparcie teoretyczne i doświadczenia praktyczne. Na podstawie wybranych strategii i założeń prewencyjnych opracowuje się cele projektowe .

• Precyzyjne wskazanie grup docelowych, do których kierowane są cele projektowe (np. pod względem wieku lub cech społecznych).

• Ustalenie przedziału czasowego, w którym mają być osiągnięte cele projektowe.


D. Określanie środków stosowanych dla osiągnięcia celu

1. Opracowanie i uzasadnienie doboru odpowiednich środków dla osiągnięcia celów projektowych.

2. Rozważenie doboru właściwych środków niezbędnych do zrealizowania celów projektowych dla ustalonych grup docelowych (można to zapewnić poprzez uczestnictwo grupy docelowej).

3. Zabezpieczenie realnych możliwości dostępu do zasobów finansowych, personalnych i specjalistycznych, rzeczowych oraz czasowych, koniecznych do wprowadzenia w życie wybranych środków.

4. Zatwierdzenie poszczególnych wskaźników, które mają wskazać czy i w jakim zakresie cele projektowe są osiągalne.

5. Zatwierdzenie poszczególnych wskaźników, które mają określić czy i w jakim zakresie możliwe jest dotarcie do grup docelowych.


E. Koncepcja i realizacja projektu

1. Koncepcję projektu należy pisemnie udokumentować. Opis powinien zawierać wszelkie istotne przemyślenia i plany, konieczne do rozpoczęcia, przeprowadzenia i przeglądu realizacji projektu.

2. Należy określić jakie są możliwości współpracy z organizacjami partnerskimi, a także kompetencje poszczególnych podmiotów. Utworzona sieć powinna być zorientowana na dążenie do celu, stabilna oraz korzystnie ulokowana.

3. Następnie konieczne jest przygotowanie planu zasobów czasowych, personalnych, eksperckich, finansowych i rzeczowych, które będą prawdopodobnie potrzebne do zastosowania środków.

4. Wyznaczenie ram czasowych trwania projektu.

5. Ważne jest, aby koncepcja projektu została zaopiniowana lub sprawdzona przez zewnętrzną grupę fachowców, nie zaangażowanych w projekt.

6. Proporcje, które mogą wynikać z nakładu włożonego w realizację projektu a oczekiwanymi wynikami i efektami (względnie celami projektowymi, do których się dąży) powinny być sprawdzone i potwierdzone przez osoby uczestniczące w projekcie i / lub fachowca względnie grupę fachowców nie zaangażowanych w projekt.

7. Należy wyznaczyć zakresy odpowiedzialności dla wprowadzania poszczególnych środków. Zalecane jest zawarcie pisemnego porozumienia pomiędzy uczestnikami (zleceniodawcą, planującym projekt, ewentualnie grupami docelowymi, partnerami koordynującymi).

8. Plan pracy powinien zawierać szczegółowe opisy pojedynczych kroków roboczych, wskazywać odpowiedzialne osoby i każdorazowo z przewidywanym przebiegiem czasowym.

9. Przegląd procesu wprowadzania projektu (monitoring), jak również efektów projektu (badanie wpływu, jeśli jest to wskazane) należy prowadzić od początku, wskazując to w planie pracy.

• Należy przeprowadzić ewaluację procesu. Plan przeglądu przebiegu projektu i dotarcia do grup docelowych powinien być zawarty w koncepcji projektu.

• Cele projektowe i cele prewencyjne projektu powinny być ocenione w zakresie prawdopodobieństwa ich osiągnięcia (szacowanie postępu efektów). W tym przypadku zalecane jest przeprowadzenie ewaluacji i opracowanie planu badania kontrolnego, co powinno być w koncepcji projektu.

• Należy ustalić i uzasadnić potrzebę przeprowadzenia ewaluacji we własnym zakresie lub zlecenia tego zadania podmiotowi zewnętrznemu. Na wypadek ewaluacji wewnętrznej należy zabezpieczyć sobie doradztwo fachowo-metodyczne z zewnątrz.

10. Przebieg i realizację projektu należy dokumentować od początku, każdy krok projektu, który jest inny od pierwotnie zaplanowanego należy zapisywać i uzasadniać.

11. Struktura projektu powinna być dopasowana do zmieniających się okoliczności. W przypadku wystąpienia niedociągnięć, metody realizacji projektu powinny być modernizowane.


F. Kontrola realizacji projektu i osiągniętych celów (ewaluacja)

1. Wskazanie obszaru, w którym możliwe było dotarcie do wyznaczonych grup docelowych (w liczbach, procentach). Podjęcie próby oceny z czego wynika stopień, w którym udało lub nie udało się dotrzeć do grup docelowych (spełniły wcześniej wyznaczone kryteria).

2. Określenie jakie zmiany pojawiły się i w jakim zakresie. W jakim stopniu zostały osiągnięte cele ukierunkowanych działań prewencyjnych (dokonując porównania pomiędzy stanem aktualnym a sytuacją oczekiwaną), w jakim stopniu zostały osiągnięte cele projektowe (porównując aktualną i pożądaną sytuację).

3. Wskazanie oraz opisanie czy i w jakim stopniu obserwowane zmiany można przypisywać wprowadzonym środkom. Z czym można połączyć i z czego wynika osiągnięcie względnie nie osiągnięcie celów prewencyjnych i projektowych.

4. Zidentyfikowanie nieprzewidzianych skutków ubocznych (jakie i w jakim zakresie).


G. Wnioski końcowe i dokumentacja projektu

1. Na zakończenie projektu należy przygotować szczegółowe podsumowanie. Dlatego istotne i kluczowe przedsięwzięcia projektu należy zredagować, wyciągnąć wnioski, dokonać opisu końcowego
i przygotować cały materiał do publikacji, tak aby był dostępny dla innych zainteresowanych.

2. Wskazane jest, aby główne rezultaty projektu były zebrane
i zredagowane, a przede wszystkim:
• W jakim stopniu zostały osiągnięte wyznaczone cele (projektowe i prewencyjne)?
• Co oznaczają te wyniki dla projektu?
• Jakim celom można przypisać osiągnięcia/porażki w projekcie?
• Jakie trudności wystąpiły przy planowaniu i realizacji, jakie pozytywne i negatywne doświadczenia zostały zdobyte?
• Jakie inne ważne rezultaty mogą być zbudowane?

3. Ze zdobytych doświadczeń i uzyskanych rezultatów należy wyprowadzić konkluzje:
• Czy przyjęte rozwiązanie przyniosło korzyści? Czy to założenie można zastosować w innym miejscu?
• Jakie są sugestie poprawienia działań, zalecenia aktywności albo możliwych rozwiązań dla rozpoznanych słabych punktów?
• Czy istnieją szczególne problemy, które powinny stać się: a) przedmiotem przyszłych projektów oraz b) przedmiotem ewaluacji w przyszłych projektach?
• Którzy partnerzy projektu lub inne organizacje mogą szczególnie skorzystać z uzyskanych wyników?
• Czy można uzyskane wnioski/wyniki badań zastosować do adaptacji/modyfikacji istniejącego projektu, albo przyszłego rozwoju projektu przy jego dalszej kontynuacji?
• W jaki sposób można zagwarantować, aby projekt był właściwie utrwalony (np. poprzez integrację istniejących struktur)?
• Czy istnieje możliwość przeniesienia tego projektu na inne grupy docelowe i środowiska socjalne?

4. Forma pisemna raportu powinna zawierać:
• Koncepcję projektu.
• Realizację projektu.
• Uzyskane wyniki.
• Wnioski z ewaluacji.
• Plan badań ewaluacyjnych, jeśli jest to niezbędne z analizą wielkości i ilości próbek, jak również wskaźników oraz kryteriów doboru dla dokonania przeglądu stopnia osiągnięcia celów.
• Wnioski.

5. Dokumentacja projektu powinna być dostępna dla wszystkich zainteresowanych, a osiągnięte efekty opublikowane.
• Dokumenty podsumowujące projekt powinny być zamieszczone w banku informacji (na przykład PrävIS – Präventionsinformationssystem: Niemiecki system informacyjny dotyczący prewencji kryminalnej).


7 KROKÓW GWARANTUJĄCYCH SUKCES PROJEKTU

Efektywność projektu prewencyjnego wymaga precyzyjnego planowania i przemyślanego zbudowania mechanizmów wprowadzających zaplanowane działania w życie. W tym celu, oprócz standardów, zostało opracowanych 7 kroków, które w jasny sposób określają poszczególne etapy budowy i realizacji projektu. Każdy krok wymaga indywidualnego opracowania roboczego i sporządzenia dokumentacji. Wzory dla poszczególnych kroków można znaleźć na stronie internetowej www.beccaria.de .


Krok 1: Opis problemu

Główne pytania:
• Jaki jest problem?
• Gdzie dokładnie ten problem zaistniał, w jakim czasie i w jakim zakresie?
• Jakie problemy wynikły z tego problemu w środowisku lokalnym?
• Kto jest dotknięty tym problemem (jaka grupa ludzi)?
• Jak długo ten problem istnieje? Czy problem ten się zmienia?

Główne przedsięwzięcia:
• Określić zagadnienia(obszary) wymagające uwagi i jeśli to niezbędne ułożyć według priorytetów.
• Wybrać temat.
• Zebrać i zbadać fakty oraz liczby dotyczące wybranego problemu.
• Opisać dokładnie lokalną sytuację.

Metody Pracy:
• Zebrać pomysły/poglądy (można wykorzystać tablicę typu flip chart).
• Przeprowadzić spotkanie z osobami zaangażowanymi w rozwiązanie problemu.
• Zbadać i przeanalizować: statystyki, doniesienia prasowe, ankiety, itp.
• Przeglądać/lustrować/obserwować.


Krok 2: Ustalanie przyczyn

Główne pytania:
• Jakie są przyczyny problemu?
• Które wytłumaczenia najbardziej pasują do lokalnej sytuacji?



Główne przedsięwzięcia:
• Zebrać możliwe przyczyny i sprawdzić w literaturze, Internecie i skorzystać z własnych doświadczeń.
• Wybrać formę opisu dla zobrazowania przyczyny specyficznego lokalnego problemu.

Metody Pracy:
• Badać: literaturę, materiały dostępne w Internecie, projekty prowadzone przez inne komitety prewencyjne, na przykład skorzystać z bazy danych PrävIS – Präventionsinformationssystem: Niemiecki system informacyjny dotyczący prewencji kryminalnej.


Krok 3: Ustalanie celów

Główne pytania:
• Jakie ogólne cele powinny być osiągnięte?
• Jakie są precyzyjne/dokładne (pod-) cele na tym etapie?
• Do jakich grup docelowych należy dotrzeć?
• Skąd będzie wiadomo jaki cel osiągnięto/jest osiągany?
• Kiedy cele powinny być osiągnięte?

Główne przedsięwzięcia:
• Sprecyzować główne cele.
• Zdefiniować grupę docelową (lub grupy docelowe).
• Precyzyjnie zdefiniować (pod-)cele wraz z charakterystycznymi szczegółami.
• Ułożyć cele według ich ważności.
• Określić kryteria niezbędne do przeglądu celów.

Metody Pracy:
• Sprawdzić potrzebę skorzystania ze specjalistycznych/metodycznych wskazówek.
• Podjąć decyzję czy zaplanowana ewaluacja będzie wewnętrzna, czy zlecona innym podmiotom.


Krok 4: Określanie wskaźników

Główne pytania:
• Co należy zrobić aby osiągnąć cele?
• Jakie wskaźniki są właściwe dla osiągnięcia celów oraz dotarcia do grupy docelowej?
• Czy posiadam czas, zasoby ludzkie, finansowe i inne specjalistyczne na zrealizowanie planu?
• Jak zweryfikuję czy i do jakiego stopnia cele i grupa docelowa zostały osiągnięte?

Główne przedsięwzięcia:
• Zebrać i ocenić wszystkie pomysły dotyczące możliwości osiągnięcia celów.
• Wybrać najlepszy pomysł albo wykorzystać rozwiązania z różnych pomysłów.
• Określić rozwiązania albo środki dla każdego (pod-)celu.

Metody pracy:
• Zebrać pomysły (można wykorzystać tablicę typu flip chart).
• Opracować notatkę na bazie kluczowych wyrazów.
• Przeprowadzić spotkanie z osobami zaangażowanymi w projekt.


Krok 5: Planowanie i wdrażanie projektu

Główne pytania:
• W jaki sposób można wdrożyć projekt?
• Kto jest odpowiedzialny za poszczególne posunięcia?
• Jaki czas i jakie zasoby ludzkie, finansowe i specjalne są potrzebne ?
• Kto już pracuje nad tym zagadnieniem? Jakie są możliwości współpracy?

Główne przedsięwzięcia:
• Przygotować plan pracy z poszczególnymi krokami realizacji i wyznaczyć ramy czasowe.
• Wyszczególnić możliwości dla współpracy (organizacje partnerskie).
• Określić zakres odpowiedzialności.
• Stworzyć plan zasobów.
• Wyznaczyć ramy czasowe projektu.
• Regularnie sporządzać dokumentację postępu projektu.

Metody pracy:
• Opracowywać dokumentację dotyczącą postępu prac oraz wdrażania projektu od początku realizacji przedsięwzięcia. Wyjaśniać i usprawiedliwiać poszczególne podjęte kroki/działania i odstępstwa od początkowych założeń. Jeśli to konieczne wprowadzać zmiany.


Krok 6: Przegląd realizacji i osiągnięcia celów

Główne pytania:
• W jakim stopniu zostały osiągnięte cele i grupy docelowe ? Jak daleko sytuacja uległa zmianie w kierunku pożądanych celów?
• Dlaczego cele i grupy docelowe zostały lub nie zostały osiągnięte?

Główne przedsięwzięcia:
• Przejrzeć realizację projektu.
• Przejrzeć cele i grupy docelowe, które zostały osiągnięte, opierając się na wyznaczonych kryteriach (patrz krok 3).
• Dokonać porównania pomiędzy aktualną i oczekiwaną sytuacją.

Metody pracy:
• Przejrzeć wdrażanie projektu (procedura oceny).
• Przeprowadzić/wykonać ocenę własnymi siłami lub zlecić podmiotowi zewnętrznemu.


Krok 7: Wnioski i dokumentacja

Główne pytania:
• Jakie są główne korzyści projektu?
• Jakie znaczenie mają dla projektu uzyskane efekty?
• Jakie trudności pojawiły się w czasie planowania i wdrażania projektu? Co okazało się cenne?
• Jakie można czerpać sugestie dla usprawnienia działań i ich rekomendacji?

Główne przedsięwzięcia:
• Przejrzeć projekt jeszcze raz i wyciągnąć wnioski.
• Opracować raport końcowy.
• Upowszechnić wyniki i dokumentację projektu.

Metody pracy:
• Przygotować końcowe sprawozdanie: opisać projekt, wdrażanie, osiągnięte wyniki, oceny, wnioski.
• Zamieść dokumentację projektu na stronie internetowej.

Wszelkie przedsięwzięcia realizowane w projekcie, związane z zapobieganiem przestępczości, można przedstawić w następujący sposób:


Międzynarodowy zespół pracujący nad określeniem najwłaściwszych przedsięwzięć zmierzających do planowania i realizacji projektów zapobiegających przestępczości, jest otwarty na współpracę i słowa konstruktywnej krytyki. Dlatego każdy, kto ma uwagi, sugestie do wypracowanych standardów lub poszczególnych kroków, może przesłać swoje spostrzeżenia na adres: beccaria@mj.niedersachsen.de .




II. CENTRUM BECCARIA – PODSTAWOWE DZIAŁANIA I UZUPEŁNIAJĄCE SZKOLENIA NA POTRZEBY PREWENCJI KRYMINALNEJ


Krajowa Rada Prewencji Kryminalnej Ministerstwa Sprawiedliwości Dolnej Saksonii postanowiło utworzyć Europejskie Centrum Beccaria. Powstało ono w 2003r. i tworzy wspólnie z ośmioma państwami Unii Europejskiej platformę współpracy. Dwuletnim celem Centrum było poprawienie i profesjonalizacja umiejętności w zakresie prewencji kryminalnej skierowana do osób zajmujących się zawodowo tym zagadnieniem oraz ustanowienie zakresu kwalifikacji dla oferowanych w przyszłości szkoleń podstawowych.

Centrum jest pomocne przy doradzaniu i wskazywaniu na pożądane cechy niezbędne przy pełnieniu roli dyrektora, kierownika i specjalisty w dziedzinie prewencji kryminalnej oraz wzrastającej standaryzacji szkoleń i planów edukacyjnych dla europejskiej prewencji kryminalnej.

Zadaniem Centrum jest wskazanie naukowców, pożądanych kierunków i zakresu profesjonalizacji w ofercie kształcenia. Zadanie to obejmuje tworzenie i wprowadzanie programów szkoleniowych oraz rozwój i doradztwo w programach dla studiów magisterskich.


III. PRZEKAZYWANIE WIEDZY W OBSZARZE PREWENCJI KRYMINALNEJ

Projekt został rozpoczęty w czerwcu 2008r., a jego zakończenie planowane jest na maj 2011r. Europa jest wielkim polem wiedzy w obszarze zapobiegania przestępczości. Istnieje wiele zbiorów wiedzy teoretycznej i baz danych, z których korzystanie nie jest łatwe. Głównym celem Krajowej Rady Prewencji Kryminalnej Dolnej Saksonii jest dokonanie takich zmian w istniejących informacjach, które ułatwiłyby dostęp i czerpanie z nagromadzonych doświadczeń. Dlatego projekt ten skupia się na określaniu/ identyfikowaniu, budowaniu, usystematyzowaniu, przetwarzaniu, zmianie, przeniesieniu, zapewnieniu i wykorzystaniu wiedzy i informacji o prewencji kryminalnej w państwach Unii Europejskiej.  

Planowany katalog wiedzy będzie zawierał:
1. Rozszerzony elektroniczny przewodnik/encyklopedię prewencji kryminalnej, który będzie znajdował się na stronie internetowej.
2. Elektroniczną bibliotekę, w której będą analizy i prezentacje.
3. Wiedzę z zakresu przeprowadzania i oceny przyszłych szkoleń.
4. Informacje o dwudniowym europejskim sympozjum ekspertów.

W realizację projektu zaangażowani są specjaliści z różnych państw, którzy wspierają działania i na bieżąco krytycznie oceniają osiągane cele. Grono międzynarodowych ekspertów będzie również zaangażowane w przeprowadzenie końcowej oceny projektu.

Bibliografia:

1. Beccaria-Project: Knowledge Transfer in Crime Prevention. Council for Crime Prevention of Lower Saxony, Ministry of Justice/Germany.
2. Prezentacja. Erich Marks. EUCPN, Zbiroh 2009.
3. Standardy Beccaria dla zapewnienia jakości projektów prewencji kryminalnej. Hannover 2005.
4. Wikipedia, wolna encyklopedia.
5.www.beccaria.de

 

EUROPEJSKA SIEĆ PREWENCJI KRYMINALNEJ  

EUROPEJSKA SIEĆ PREWENCJI KRYMINALNEJ
ang. EUROPEAN CRIME PREVENTION NETWORK - EUCPN
www.eucpn.org

EUCPN European Crime Prevention Network czyli Europejska Sieć Prewencji Kryminalnej,
została założona w wyniku kilkuletnich rozważań na temat przeciwdziałania przestępczości, szczególnie zorganizowanej w obszarach miejskich. Już w 1993 r. Parlament Europejski przyjął rezolucję w sprawie przestępczości pospolitej w obszarach miejskich i jej związkach z przestępczością zorganizowaną. Według Wiedeńskiego planu działań, w pięć lat po wejściu w życie Traktatu Amsterdamskiego (1999 r.), powinny zostać wypracowane instrumenty zapobiegania przestępczości pospolitej i zorganizowanej. Dlatego podczas kilku ważnych konferencji i seminariów międzynarodowych poświęconych zapobieganiu przestępczości, w tym w Sztokholmie w 1996 r., Noordwijk w 1997 r., Londynie w 1998 r. oraz Algarve w 2000 r. podjęto zobowiązanie do budowy sieci współpracy pomiędzy członkami UE i wspólnego multidyscyplinarnego podejścia do przeciwdziałania przestępczości. Decyzją Rady z dnia 28 maja 2001 r. ustanowiono Europejską Sieć Prewencji Kryminalnej.

Z chwilą wejścia do Unii Europejskiej, polska Policja otrzymała szansę skorzystania ze skutecznych i sprawdzonych rozwiązań dotyczących walki z przestępczością oraz jej zapobiegania. Jedną z nich jest uczestnictwo w pracach Sieci. Celem współdziałania podjętego na poziomie europejskim jest rozwijanie programów prewencyjnych dla wszystkichrodzajów przestępczości, ze szczególnym uwzględnieniem zachowań osób nieletnich, przestępczości miejskiej i narkotykowej oraz wspieranie lokalnych i krajowych polityk prewencji kryminalnej. Zadaniem Sieci jest rozwijanie programów prewencyjnych dla wszystkich rodzajów przestępczości na poziomie Unii Europejskiej oraz wspieranie krajowych przedsięwzięć profilaktycznych. Tematyka zapobiegania przestępczości realizowana w ramach kompetencji EUCPN ma charakter multidyscyplinarny. Wymaga skoordynowanych działań organów ścigania, a także innych podmiotów w celu tworzenia systemowych rozwiązań  o charakterze programowym.

Do zadań Sieci należy w szczególności:

1. wspieranie współpracy, kontaktów oraz wymiany informacji i doświadczeń pomiędzy Państwami Unii Europejskiej, pomiędzy Państwami Członkowskimi a innymi podmiotami Rady, a także między instytucjami krajowymi i organizacjami skoncentrowanymi na kwestiach prewencji kryminalnej;
2. gromadzenie i analizowanie informacji o istniejących działaniach dotyczących zapobiegania przestępczości, prowadzenie ocen i analiz sprawdzonych praktyk oraz istniejących danych dotyczących przestępczości i jej rozwoju w państwach UE, w celu wypracowania strategii działań prewencyjnych podejmowanych na poziomie krajowym i europejskim.
3. wspieranie prac Rady i Państw Członkowskich za pomocą prowadzonych badań dotyczących przestępczości i prewencji kryminalnej;
4. pomoc w ustalaniu obszarów badań społecznych, tematyki szkoleń i systemu oceny przedsięwzięć podejmowanych w zakresie zapobiegania przestępczości;
5. organizowanie działań, które stymulują i poprawiają wymianę doświadczeń i sprawdzonych praktyk;
6. rozwijanie współpracy z krajami kandydującymi, innymi państwami oraz instytucjami i organizacjami międzynarodowymi;

Europejską Sieć Prewencji Kryminalnej tworzą przedstawiciele krajowi i ich zastępcy, wspierani przez punkty kontaktowe, współdziałający z członkami organizacji pozarządowych i środowiskami naukowymi. Po zmianach jakie zostały dokonane od 2006 r. w skład Zarządu EUCPN wchodzą: Grupa Kierująca (Egzekutywa), Sekretariat, przedstawiciele krajów UE i Komisji Europejskiej oraz obserwatorzy. Zostały utworzone dwa stałe komitety: ds. Programu oraz Badań i Walidacji. Europejskiej Sieci przewodniczy osoba z państwa, które stanowi prezydencję w Unii Europejskiej. Działania Sieci finansowane są przez Komisję Europejską, Państwa Członkowskie UE przy realizacji własnych projektów oraz do 2006 r. przez program AGIS, a obecnie przez Program ramowy „Bezpieczeństwo i ochrona wolności” na lata 2007-2013. Nieodłącznym elementem działalności EUCPN jest organizowanie Konferencji Dobrych Praktyk, na której wręczane są każdego roku nagrody za najlepszy projekt prewencji kryminalnej - European Crime Prevention Aword - ECPA.

W związku z potrzebą wsparcia działań Sieci oraz zapewnienia sprawnej wymiany informacji pomiędzy jednostkami terenowymi Policji, przedstawicielem Polski i Europejską Siecią Prewencji Kryminalnej, z każdej KWP/KSP i szkól Policji wyznaczono koordynatora ds. kontaktów z przedstawicielem Polski w EUCPN.

W pracach Europejskiej Sieci Prewencji Kryminalnej Polskę reprezentuje mł. insp. Renata Anna Wiak, ekspert z Wydziału ds. Nieletnich, Patologii i Profilaktyki Biura Prewencji KGP, tel. 130-52, faks 132-13, e-mail: kgp.eucpn@policja.gov.pl

Koordynatorem wojewódzkim z ramienia Mazowieckiej Policji jest kom. Dorota Pater, z Wydziału Prewencji,
tel.: 048 345 31 09, faks: 048 345 27 01,  e -mail: d.pater@mazowiecka.policja.gov.pl

Więcej informacji na temat EUCPN można odszukać na stronie internetowej www.eucpn.org lub kontaktując się z przedstawicielem krajowym.